Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ – Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ – Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ

Το κείμενο του Tommy Lee στα Ελληνικά.

Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου και πολλοί ήταν εκείνοι που είδαν με διαφορετικό μάτι τη χώρα μας!

Ο Tommy Lee γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στο Los Angeles. 

Έγινε γνωστός όχι μόνο για τη μουσική του (Mötley Crüe).

Κοινοποίησε στην προσωπική του σελίδα στο facebook ένα κείμενο για την Ελλάδα το οποίο αγκαλιάστηκε από τους θαυμαστές του από την πρώτη στιγμή.

«Επειδή είμαστε μια μικρή, φτωχή χώρα γεμάτη από ανθρώπους με μεγάλες καρδιές

Επειδή ποτέ δεν επισκεπτόμαστε κάποιον με άδεια χέρια

Επειδή δεν υπάρχει τρόπος να εξηγήσεις σε έναν ξένο τη σημασία της λέξης «καψούρα»

Επειδή υπάρχει ακόμη κάτι πολύτιμο στις ελληνικές οικογένειες

Επειδή πάντα τα καταφέρνουμε, έστω και την τελευταία στιγμή

Επειδή ήμασταν σκλαβωμένοι για 400 χρόνια, αλλά δεν το χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία για την παρούσα κατάσταση

Επειδή είμαστε διασκορπισμένοι σε όλο τον πλανήτη

Επειδή έχουμε τη λέξη «φιλότιμο» που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο

Επειδή όταν οι ξένοι δεν μπορούν να βρουν λέξη για κάτι, χρησιμοποιούν μια δική μας

Επειδή προτιμάμε να μοιραζόμαστε τα προβλήματά μας στις δύσκολες ώρες με φίλους και την οικογένειά μας και όχι με ψυχίατρους

Επειδή ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης ήταν Έλληνες

Επειδή ανακαλύψαμε το θέατρο

Επειδή γεννήσαμε τη Δημοκρατία

Επειδή ανακαλύψαμε τη λογική

Επειδή από εμάς ξεκίνησε η επιστήμη

Επειδή είμαστε περήφανοι για τον πολιτισμό μας, όχι τους πολέμους μας

Άραγε; Ο Θεός που βρίσκεται; 1

Αγαπιέμαι όταν αγαπώ, δεν ξέρω τι παθαίνω.

Η Αγάπη θέλει αντίκρισμα, είναι δώσε – πάρε. 

Η Αγάπη είναι ένα δώρο, που πρέπει να το χαρίζουμε.

Άραγε; Ο Θεός που βρίσκεται;

Μα ο Θεός είναι η Αγάπη.!
Έτσι λοιπόν, κι Εσύ κι Εγώ 
πρέπει να αγαπούμε. 
Αυτό είναι το καθήκον μας... 
και περισσεύει η Ευλογία της Αγάπης.

νομίσματα με πολλές όψεις

Τι μου ζητάτε από τα ψέματα σας να πιστέψω; Το σχέδιο σας, τώρα πια γνωρίζω.

Τι μου ζητάτε από τα ψέματα σας να πιστέψω;
Το σχέδιο σας, τώρα πια γνωρίζω.
Με ξεγελάσατε, μη μου κερνάτε από το δηλητήριο σας, δεν θα πάρω.
Εγώ τον Έλληνα που κάνει λάθη, δεν τον εχθρεύομαι, τον σέβομαι.
Μαζί θα κάνουμε την διαφορά.
Νέα Ελλάδα δυνατή και ανεξάρτητη, θα κτίσουμε μια μέρα.
Είμαστε τώρα στην αρχή.
Έρχονται κι άλλοι, πιο πολλοί.
Και Σήμερα και Πάντα, η Ελλάδα Ήρωες θα γεννά.
Από την στάχτη, Νέα Δύναμη, Νέα Ελλάδα,
Φιλόξενη, Αγαπημένη, Ιερή.

ΙόΦ>|<2016

Χρόνια Πολλά σας Κώστα μας, Χρόνια Πολλά Ελένη.

Χριστός Ανέστη,
Φίλη και Φίλε μου καλοί
και είναι για καλό μας.
Ότι ο Θεός ευδόκησε,
η Ζωή να μην τελειώνει.
@
Χρόνια Πολλά σας Κώστα μας,
Χρόνια Πολλά Ελένη.
Κάθε ευκαιρία για γιορτή
και κάθε γιορτή μίαν αφορμή,
ευχές θερμές να στέλνω.
@
Υγεία να δίνει ο Θεός,
σε εσένα που διαβάζεις,
Υγεία σ' αυτούς,
που τόσο αγαπάς,
σε συγγένειες, σε γείτονες
και σ' όσους εσυνάντησες,
μια μέρα στη ζωή σου.
@
Δίνε, Αγάπη και Ευχές
κι έχεις πολλά να παίρνεις,
από τον Θεό που μας ζητά,
Πίστη μόνο, κι Αγάπη.
@
Η Ωραία Πύλη του Ουρανού,
με δύο κλειδιά ανοίγει,
το πρώτο είναι της Πίστης σου
και τ' άλλο της Αγάπης.
@
Εάν το γνωρίζεις, από παλιά,
κάνε καλό κουμάντο.
Κι αν τώρα είναι, που το έμαθες,
κάνε κάτι, για να τα βρεις.
Ότι είναι, μέγιστο αγαθό
και σώζεις τη ψυχή σου.

Ιωάννης ό Φίλος
21 Μαίου 2016

Επιμέλεια: Hellinika.gr
Information Services
YannisPoetry.blogspot.com (R) 2014-2016

Ένα Βήμα κάθε Μέρα.

Φίλες και Φίλοι, Καλημέρα.

Απολαύστε τη Ζωή,
υπάρχει λόγος σοβαρός.
Δικαιώνουμε την ευδοκία του Θεού.
Υπάρχει τρόπος για απόλαυση,
ανεξάρτητα από κάθε μικρό
ή μεγάλο πρόβλημα,
υγείας ή οικονομίας.

Αξιολογούμε τα δώρα που κατέχουμε,
κάποιες στιγμές,
ας μην ασχοληθούμε με ότι μας λείπει.
Ας δώσουμε γύρω μας ένα χαμόγελο,
είναι ένα από τα μυστικά.

Αγάπη.
Υπομονή.
Διάθεση να ακούμε.
Κατανόηση.
Χαμόγελο.
Λόγοι παρηγορητικοί.
Όνειρο
Σχεδιασμό.
Αγωνιστική διάθεση.
Ομαδικότητα.

Ιωάννης ό Φίλος
Φεβρουάριος 2016

2016. Χρόνια Πολλά. Άραγε; Υπάρχει Αγάπη;

Από: http://mastiof.blogspot.gr/2016/01/2016.html

Ότι μας χαρίζεται, είναι δοκιμασία,
εμείς το κάνουμε καλά,
εμείς το κάθε σφάλμα.
Άλλος κανείς, δεν φταίει. 
-!~
Ότι ο Θεός, μας αγαπά,
είναι βεβαιωμένο,
εμείς αν το πιστεύουμε,
είναι δικό μας θέμα.
-!~
Προτείνω να διαλέξουμε,
αυτό μου μας συμφέρει,
να έχουμε για βοηθό,
όποιον αγάπη θέλει.
-!~
Αγάπη αδαπάνητη,
μόνο ο Θεός μας έχει,
όσοι δεν τον γνωρίζουμε,
μόνο Αυτός δεν φταίει.
-!~
Αν είναι αλήθεια όλα αυτά,
κι αν η «αγάπη» υπάρχει;
Γνωρίζει αυτός που αγάπα,
αυτός που την αναζητά,
όποιος, σε κάποιον πίστεψε
και στην πηγή της τρέχει.

Ιωάννης ό Φίλος Ιαν. 2016

Χα­ρι­σμέ­νο σὲ ὅ­σους βα­φτί­ζουν τὸν πό­λε­μο ἀν­θρω­πι­στι­κὴ ἐ­πι­χεί­ρη­ση.

Από: http://eisagios.blogspot.gr/2015/12/blog-post_481.html

Χα­ρι­σμέ­νο σὲ ὅ­σους 
βα­φτί­ζουν τὸν πό­λε­μο 
ἀν­θρω­πι­στι­κὴ ἐ­πι­χεί­ρη­ση.

π. Δημητρίου Μπόκου

Μὲ τὰ τε­λευ­ταῖ­α λό­για τοῦ βα­σι­λιὰ Γό­μερ οἱ ἀρ­χη­γοὶ ὕ­ψω­σαν τὰ ξί­φη τους καὶ οἱ πο­λε­μι­στὲς ἐ­πευ­φή­μη­σαν τὸν βα­σι­λιά τους. Μὰ ὁ ἑ­κα­τόν­ταρ­χος Ρό­μαν δὲν τοὺς μι­μή­θη­κε. Ἀ­κούμ­πη­σε τὸ χέ­ρι στὴ λα­βὴ τοῦ ξί­φους του, μά, σὰν κά­τι νὰ τὸν κρά­τη­σε, στα­μά­τη­σε ἐ­κεῖ. Οἱ ἄν­τρες του, βλέ­πον­τας τὸν δι­σταγ­μό του, ἔ­μει­ναν σι­ω­πη­λοί.

Ὁ σαλ­πιγ­κτὴς ἔ­φε­ρε τὸ στρι­φτὸ βού­κι­νο στὸ στό­μα του. Ἕ­νας βα­θὺς ἦ­χος ἁ­πλώ­θη­κε στὴν κοι­λά­δα καὶ σύγ­και­ρα ὁ στρα­τός, σὰν γι­γάν­τιο σῶ­μα, κι­νή­θη­κε μπρο­στά. Ἡ πα­νί­σχυ­ρη στρα­τιὰ τῆς με­γά­λης αὐ­το­κρα­το­ρί­ας ξε­κι­νοῦ­σε γιὰ τὴ νέ­α της ἀ­πο­στο­λή.

Ὁ Ρό­μαν σπι­ρού­νι­σε τὸ ἄ­λο­γό του βα­ρύ­θυ­μος. Γύ­ρω του ὑ­ψω­νό­ταν μιὰ βου­ε­ρὴ σύγ­χυ­ση, κα­θὼς τὰ ποι­κί­λα σώ­μα­τα προ­χω­ροῦ­σαν ἀρ­γὰ μὲ τὸν βα­ρὺ ὁ­πλι­σμό τους. Στὰ κον­τά­ρια τους, ἴ­διο κι­νού­με­νο δά­σος, ἀ­νέ­μι­ζαν λευ­κὰ τρι­γω­νι­κὰ φλάμ­που­ρα μὲ ἔμ­βλη­μα στὴ μέ­ση τὸν σταυ­ρό. Προ­η­γοῦν­ταν ἱπ­πεῖς, ἐ­νῶ το­ξό­τες σὲ πυ­κνὰ τμή­μα­τα κά­λυ­πταν τὰ πλα­ϊ­νὰ καὶ τὰ νῶ­τα. Ἑ­κα­τον­τά­δες ὑ­πο­ζύ­για καὶ ἅ­μα­ξες ἀ­κο­λου­θοῦ­σαν ξο­πί­σω μὲ ἐ­φό­δια γιὰ πο­λύ­μη­νη ἐκ­στρα­τεί­α.

Ἁ­πλω­μέ­νο στὴν πλα­τειὰ κοι­λά­δα τὸ με­γά­λο στρά­τευ­μα φάν­τα­ζε ὑ­πο­βλη­τι­κό. Μὰ ὁ Ρό­μαν ἔ­βλε­πε μὲ βα­θὺ σκε­πτι­κι­σμὸ τὸ με­γα­λό­πρε­πο θέ­α­μα ποὺ θὰ χα­νό­ταν σὲ λί­γο, ὅ­ταν ἡ ἁ­πλο­χω­ριὰ θά ’­δι­νε τὴ θέ­ση της σὲ στε­νω­ποὺς καὶ ὑ­πώ­ρει­ες. Δὲν ἀμ­φέ­βαλ­λε γιὰ τὴν ἰ­σχύ τους. Οὔ­τε ὁ ἴ­διος ἦ­ταν δει­λός. Εἶ­χε δεί­ξει τὴν ἀ­ναμ­φι­σβή­τη­τη ἀ­ξί­α του, ὅ­σες φο­ρὲς ἡ πα­τρί­δα του βρέ­θη­κε σὲ κίν­δυ­νο.

Μὰ τώ­ρα ἀμ­φέ­βαλ­λε γιὰ τὸν σκο­πό τους. Ἡ αὐ­το­κρα­το­ρί­α δὲν βρι­σκό­ταν σὲ κίν­δυ­νο. Ἦ­ταν πιὰ πα­νί­σχυ­ρη. Εἶ­χε ὑ­πο­τά­ξει τοὺς λα­οὺς ποὺ τὴν ἐ­πι­βου­λεύ­τη­καν. Ποῦ πή­γαι­ναν;

Στὴν ἄλ­λη σχε­δὸν ἄ­κρη τῆς γῆς. Ὁ Γό­μερ εἶ­χε μά­θει πὼς κα­τοι­κοῦ­σε ἐ­κεῖ ἕ­νας λα­ός. Μι­κρὸς μπρο­στὰ στὴ με­γά­λη αὐ­το­κρα­το­ρί­α. Οὔ­τε πο­λε­μο­χα­ρής, οὔ­τε ἐ­χθρι­κὸς μα­ζί τους. Μὰ οὔ­τε καὶ πρό­θυ­μος νὰ ὑ­πο­τα­χθεῖ σὲ κα­νέ­ναν. Προ­τι­μοῦ­σε νὰ ζεῖ ἐ­λεύ­θε­ρος.

Ὁ Γό­μερ ὅ­μως ἦ­ταν ὁ με­γά­λος βα­σι­λιάς. Ὁ αὐ­το­κρά­το­ρας. Ὁ ἐ­κλε­κτὸς τοῦ Θε­οῦ. Θε­ω­ροῦ­σε τὸν ἑ­αυ­τό του κυ­ρί­αρ­χο τῆς οἰ­κου­μέ­νης. Μὲ ἐ­ξου­σί­α δο­σμέ­νη ἀ­πὸ τὸν Θε­ό. Καὶ τὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ τί ἄλ­λο θά ’­ταν ἀ­π’ τὸ νὰ βα­σι­λεύ­ει ὁ με­γά­λος βα­σι­λιὰς σ’ ὅ­λη τὴ γῆ; Στὸ ὄ­νο­μα τοῦ Θε­οῦ λοι­πὸν ἡ αὐ­το­κρα­το­ρί­α θὰ ἔ­βα­ζε τώ­ρα τὰ πράγ­μα­τα στὴ θέ­ση τους.

Ὁ πα­λαί­μα­χος Ρό­μαν πο­ρευ­ό­ταν σι­ω­πη­λὸς καὶ σκε­πτό­ταν. Ἡ ἀ­λα­ζο­νεί­α τοῦ Γό­μερ τὸν ἔ­κα­νε νὰ ἀν­τι­δρᾶ. Δὲν ἤ­θε­λε νὰ τὰ βά­λει μ’ ἕ­να λα­ό, ποὺ θὰ πο­λε­μοῦ­σε γιὰ τὴ γῆ του καὶ τὰ παι­διά του. Ποι­ὸς Θε­ὸς θὰ εὐ­λο­γοῦ­σε τέ­τοι­ον πό­λε­μο;

Γιὰ βδο­μά­δες ὁ­λό­κλη­ρες ἡ με­γά­λη στρα­τιὰ ἅ­πλω­νε τὴν ἀ­πει­λη­τι­κή της πα­ρου­σί­α σὲ βου­νὰ καὶ πε­διά­δες, ὥ­σπου ἔ­φτα­σε κά­πο­τε ἀ­πέ­ναν­τι στὰ κά­στρα τῆς μι­κρῆς χώ­ρας. Ὁ λα­ός της ἀν­τί­κρυ­σε τὸν στρα­τὸ τῆς με­γά­λης αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, μὰ δὲν τό ’­βα­λε κά­τω. Ἡ ἀ­γά­πη γιὰ τὴν πα­τρί­δα καὶ τὴ λευ­τε­ριὰ ἔ­κα­με ἀ­τσά­λι τὴν καρ­διά τους.

Κι ἔ­τσι πι­ά­στη­κε ὁ πό­λε­μος. Μῆ­νες κρά­τη­σε, μὰ τὰ ὀ­χυ­ρὰ τοῦ μι­κροῦ λα­οῦ ἄν­τε­χαν. Ὁ χει­μώ­νας ἔ­φτα­σε. Οἱ μα­χη­τὲς τῆς αὐ­το­κρα­το­ρί­ας ἔ­χα­ναν τὸ ἠ­θι­κό τους. Ἄρ­χι­σαν τὴ γκρί­νια.

-  Για­τί πο­λε­μᾶ­με αὐ­τὸν τὸν λα­ό; Σὲ τί μᾶς ἔ­φται­ξε; Αὐ­τοὶ πο­λε­μοῦν γιὰ τὰ παι­διά τους. Ἦρ­θαν τὰ Χρι­στού­γεν­να. Ἐ­μεῖς πῶς θὰ τὰ γι­ορ­τά­σου­με χω­ρὶς τὰ παι­διά μας; Για­τί ἤρ­θα­με τό­σο μα­κριά;

Ὁ στρα­τη­γὸς προ­σπά­θη­σε νὰ τοὺς το­νώ­σει. Τοὺς μά­ζε­ψε καὶ τοὺς μί­λη­σε. Τοὺς θύ­μι­σε ὅ­τι εἶ­ναι ὁ κα­λύ­τε­ρος στρα­τὸς τῆς γῆς. Κι ὁ βα­σι­λιάς τους αὐ­το­κρά­το­ρας τῆς οἰ­κου­μέ­νης. Καὶ ὅ­λοι οἱ λα­οὶ πρέ­πει νὰ προ­σκυ­νοῦν τὸν με­γά­λο βα­σι­λιά. Καὶ θέ­λη­μα Θε­οῦ εἶ­ναι νὰ ἐ­ξα­φα­νι­στεῖ αὐ­τὸς ὁ λα­ός, ποὺ τοὺς τα­λαι­πω­ρεῖ τό­σον και­ρὸ μὲ τὸ πεῖ­σμα του νὰ μὴν προ­σκυ­νᾶ.

-  Στ’ ὄ­νο­μα τοῦ Θε­οῦ, λοι­πόν, σᾶς τοὺς πα­ρα­δί­δω στὰ χέ­ρια σας καὶ στὸ σπα­θί σας!

Καὶ μὲ τὰ λό­για αὐ­τὰ ὁ στρα­τη­γὸς ἐ­πευ­φή­μη­σε τὸν βα­σι­λιά τους. Τὸν μι­μή­θη­καν κάμ­πο­σοι, μὰ οἱ πολ­λοὶ δὲν ἀν­τα­πο­κρί­θη­καν.

-  Νά, πῶς ὁ σταυ­ρὸς γί­νε­ται σύμ­βο­λο τοῦ μί­σους! σκέ­φτη­κε ἀ­κό­μα πιὸ βα­ρύ­θυ­μος ὁ Ρό­μαν. Αὐ­τὸς ὁ πό­λε­μος εἶ­ναι πο­λὺ ἀ­νή­θι­κος.

Ὁ στρα­τη­γὸς ὅ­ρι­σε ἡ τε­λι­κὴ ἕ­φο­δος νὰ γί­νει τὴ νύ­χτα τῶν Χρι­στου­γέν­νων, ποὺ δὲν θὰ πε­ρί­με­νε ἐ­πί­θε­ση κα­νέ­νας. Χρι­στια­νοὶ μέ­σα, Χρι­στια­νοὶ ἔ­ξω, θὰ γι­όρ­τα­ζαν Χρι­στού­γεν­να ἀν­τὶ νὰ πο­λε­μοῦν. Τὴ νύ­χτα ποὺ γεν­νι­ό­ταν ὁ Χρι­στὸς φέρ­νον­τας τὴν ἐ­πὶ γῆς εἰ­ρή­νη, ἡ αὐ­το­κρα­το­ρί­α θ’ ἀ­φά­νι­ζε στ’ ὄ­νο­μά Του τὸν μι­κρὸ λα­ό.

Ἔ­τσι κι ἔ­γι­νε.

Τὴν ὁ­ρι­σμέ­νη ὥ­ρα τῆς ἅ­γιας νύ­χτας ἄρ­χι­σε ἡ ἐ­πί­θε­ση. Ὁ στρα­τη­γὸς δὲν εἶ­χε γε­λα­στεῖ. Ὁ πο­λὺς κό­σμος ἦ­ταν στὶς ἐκ­κλη­σι­ὲς γιὰ νὰ λει­τουρ­γη­θεῖ καὶ νὰ πα­ρα­κα­λέ­σει γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α του. Λί­γοι μα­χη­τὲς ἦ­ταν στὰ τεί­χη. Μὰ κι αὐ­τοὶ πο­λέ­μη­σαν γεν­ναῖ­α. Ἀλ­λὰ κά­πο­τε λύ­γι­σαν. Οἱ πύ­λες πα­ρα­βι­ά­στη­καν. Οἱ εἰ­σβο­λεῖς ὅρ­μη­σαν στὴν πό­λη. Λε­η­λα­σί­α καὶ φω­τιὰ ἀν­τά­μα ἄρ­χι­σαν τὸ μα­κά­βριο ἔρ­γο τους.

Καὶ ὁ Ρό­μαν; Τί ἔ­γι­νε; Ποῦ βρι­σκό­ταν;

Μὲς στὸ σκο­τά­δι καὶ τὴ σύγ­χυ­ση οἱ ἄν­δρες του ἀ­πὸ τὸ δε­ξιὸ κέ­ρας ὅ­που βρί­σκον­ταν, πλα­γι­ο­δρό­μη­σαν ἀ­θό­ρυ­βα καὶ ἀ­θέ­α­τοι βγῆ­καν ἀ­π’ τὸ πε­δί­ο τῆς μά­χης. Κα­θη­λω­μέ­νοι σ’ ἕ­να χα­μη­λὸ κοί­λω­μα κον­τὰ στὰ τεί­χη πε­ρί­με­ναν, ὥ­σπου ἡ πρώ­τη πύ­λη ὑ­πο­χώ­ρη­σε.

Ὁ­λό­κλη­ρη ἡ φά­λαγ­γα τό­τε στὸ σύν­θη­μα τοῦ Ρό­μαν ὅρ­μη­σε τα­χύ­τα­τα, σὰν βέ­λος, μπρο­στά. Προ­χώ­ρη­σαν μὲς ἀ­π’ τὶς φλό­γες ποὺ ἀγ­κάλι­α­ζαν τὰ πρῶ­τα σπί­τια. Δι­έ­σχι­σαν γορ­γά τοὺς σκο­τει­νοὺς ἔ­ρη­μους δρό­μους, ὥ­σπου ἔ­φτα­σαν στὴν πρώ­τη ἐκ­κλη­σιά. Ὁ Ρό­μαν ὑ­πο­λό­γι­ζε, σω­στὰ ὅ­πως φά­νη­κε, πὼς ὅ­λοι θὰ βρί­σκον­ταν ἐ­κεῖ. Φω­τει­νὲς ἀν­ταύ­γει­ες ξε­χεί­λι­ζαν ἀ­π’ τὰ χρω­μα­τι­στά της πα­ρά­θυ­ρα γλυ­καί­νον­τας τὴν πα­γω­νιὰ τῆς μά­χης καὶ τοῦ σκο­τα­διοῦ.

Στὴν πλα­κό­στρω­τη αὐ­λὴ ἀν­τή­χη­σαν τὰ πο­δο­βο­λη­τὰ ἀν­θρώ­πων καὶ ἀ­λό­γων. Ὁ Ρό­μαν πρό­βα­λε στὴν εἴ­σο­δο. Σύγ­και­ρα μιὰ μυ­ρι­ό­στο­μη κραυ­γὴ ἀ­π’ τὸ ἀ­σφυ­κτι­κὰ συγ­κεν­τρω­μέ­νο πλῆ­θος ἔ­τρε­ψε τὴν πα­ρή­γο­ρη ἀ­τμό­σφαι­ρα τῆς χρι­στου­γεν­νι­ά­τι­κης λει­τουρ­γί­ας σὲ θρῆ­νο. Οἱ μη­τέ­ρες ἔσφι­ξαν στὰ στή­θη τὰ μω­ρά τους. Βι­βλι­κὸ δέ­ος πλημ­μύ­ρι­σε τὰ πάν­τα. «Φω­νὴ ἐν Ρα­μὰ ἠ­κού­σθη, θρῆ­νος καὶ κλαυθ­μὸς καὶ ὀ­δυρ­μὸς πο­λύς». Τὸ κλά­μα τῆς Ρα­χὴλ γιὰ μιὰ φο­ρὰ ἀ­κό­μα ὑ­ψώ­θη­κε ὣς τὰ με­σού­ρα­να. Τὰ βλέμ­μα­τα ὅ­λων, ἀλ­λοι­ω­μέ­να ἀ­π’ τὸν τρό­μο, στρά­φη­καν πρὸς τὴν πόρ­τα.

Μὰ εἶ­δαν τὸν ἑ­κα­τόν­ταρ­χο μὲ τὴν πε­ρι­κε­φα­λαί­α στὸ χέ­ρι νὰ κά­νει μό­νο τὸν σταυ­ρό του. Δί­πλα του οἱ πο­λε­μι­στὲς ἔ­κα­ναν τὸ ἴ­διο.

-  Δὲν θὰ γι­νό­μου­να πο­τὲ Ἡ­ρώ­δης! Θὰ σᾶς προ­στα­τέ­ψω! Μὴ φο­βά­στε! εἶ­πε μο­νά­χα ὁ Ρό­μαν ση­κώ­νον­τας γιὰ κα­θη­συ­χα­σμὸ τὸ χέ­ρι του καὶ βγῆ­κε.

Ἄ­φη­σε μιὰ ὁ­μά­δα γιὰ τὴν προ­στα­σί­α τους καὶ μὲ τοὺς ὑ­πό­λοι­πους ἄν­δρες του προ­χώ­ρη­σε. Οἱ εἰ­σβο­λεῖς βρῆ­καν στὴν εἴ­σο­δο κά­θε να­οῦ τοὺς ὁ­πλι­σμέ­νους ἐ­πί­λε­κτους τοῦ Ρό­μαν. Γνώ­ρι­ζαν ὅ­λοι τὴν ἀ­ξί­α τους. Δί­στα­σαν νὰ ἐμ­πλα­κοῦν σὲ ἐμ­φύ­λια σύρ­ρα­ξη. Δὲν ἦ­ταν ἄλ­λω­στε καὶ τό­σο πε­ρή­φα­νοι γι’ αὐ­τὸν τὸν πό­λε­μο. Ὁ πλη­θυ­σμὸς σώ­θη­κε.

Ξη­μέ­ρω­νε σχε­δόν, ὅ­ταν ὁ στρα­τη­γὸς ἔμ­παι­νε στὴ λε­η­λα­τη­μέ­νη πό­λη. Ἡ εἴ­δη­ση γιὰ τὴ δρά­ση τοῦ Ρό­μαν εἶ­χε ἁ­πλω­θεῖ κι­ό­λας παν­τοῦ. Ὁ στρα­τη­γὸς τὸν κά­λε­σε πά­ραυ­τα σὲ ἀ­πο­λο­γί­α.

-  Ἑ­κα­τόν­ταρ­χε Ρό­μαν! Πα­ρά­δω­σε ἀ­μέ­σως τὸ σπα­θί σου καὶ ἐ­ξή­γη­σέ μας για­τί ἀ­ψή­φη­σες τὸ θέ­λη­μα τοῦ με­γά­λου βα­σι­λιᾶ.

-  Ἀ­κό­μα καὶ στὸν πό­λε­μο ὑ­πάρ­χουν κα­νό­νες! εἶ­πε ὁ Ρό­μαν προ­χω­ρών­τας θαρ­ρε­τὰ μπρο­στὰ ἀ­π’ τὸ στρά­τευ­μα καὶ ρί­χνον­τας τὴ ζώ­νη μὲ τὸ ξί­φος του στὰ πό­δια τοῦ στρα­τη­γοῦ. Δὲν πρέ­πει νὰ κυ­ρια­ρχεῖ μό­νο ὁ νό­μος τῆς δύ­να­μης. Πο­τὲ δὲν ἀ­τί­μω­σα τὸ σπα­θί μου μὲ ἐγ­κλή­μα­τα καὶ δὲ θὰ τό ’­κα­να τώ­ρα!

-  Γιὰ ποι­ὰ ἐγ­κλή­μα­τα μι­λᾶς, ἑ­κα­τόν­ταρ­χε;

-  Γιὰ τὸν ἀ­νέν­τι­μο πό­λε­μο ποὺ κά­νου­με τώ­ρα, στρα­τη­γέ μου. Ὁ ἀ­ναί­τιος ἀ­φα­νι­σμὸς ἑ­νὸς λα­οῦ εἶ­ναι ἔγ­κλη­μα. Ὁ με­γά­λος βα­σι­λιάς, ἀλλὰ καὶ κά­θε ἄν­θρω­πος, εἶ­ναι ἐ­λεύ­θε­ρος νὰ ἐγ­κλη­μα­τεῖ ἄραγε; Ἔστω πὼς εἶναι! Μὰ ὅ­ταν φορ­τώ­νει τὸ ἔγ­κλη­μά του στὴν πλά­τη τοῦ Θε­οῦ, γιὰ νὰ ξε­φορ­τω­θεῖ ὁ ἴ­διος τὴν εὐ­θύ­νη, δὲν ἐγ­κλη­μα­τεῖ δι­πλά; Κα­νέ­νας, μὰ κα­νέ­νας δὲν ἔ­χει τὸ δι­καί­ω­μα, οὔ­τε κι ὁ βα­σι­λιάς, νὰ κά­νει τὰ ἐγ­κλή­μα­τά του στὸ ὄ­νο­μα τοῦ Θε­οῦ. Εἶ­ναι δυ­να­τὸν πο­τὲ κά­τω ἀ­π’ αὐ­τὸ τὸ φύλ­λο τῆς συ­κῆς νὰ κρύ­ψει κά­ποι­ος πραγ­μα­τι­κὰ τὴ γύ­μνια του; Καὶ ὑ­πάρ­χει ἄ­ρα­γε χει­ρό­τε­ρη βλα­στή­μια τοῦ Θε­οῦ ἀ­π’ αὐ­τήν; Πα­ρα­μορ­φώ­σα­με τὴν εἰ­κό­να του. Σβή­σα­με τὴν ἀ­γά­πη ἀ­π’ τὴ μορ­φή του καὶ βά­λα­με στὸ χέ­ρι του μα­χαί­ρι. Τὸν θέ­λου­με κι Αὐ­τὸν νὰ ὑ­πη­ρε­τεῖ τὰ σχέ­διά μας, ὅ­ποι­α κι ἂν εἶ­ναι!

…Ὁ Ρό­μαν μί­λη­σε πα­ρά­τολ­μα. Πα­γε­ρὴ σι­γὴ ἁ­πλώ­θη­κε στὸ στρά­τευ­μα. Οἱ στιγ­μὲς ποὺ ἀ­κο­λού­θη­σαν ἦ­ταν δρα­μα­τι­κές. Μὰ ὁ στρα­τη­γὸς δὲ βι­ά­στη­κε ν’ ἀ­παν­τή­σει. Ζύ­γι­ζε τὴν κα­τά­στα­ση. Γνώ­ρι­ζε τὸν γεν­ναῖ­ο Ρό­μαν καὶ ἤ­ξε­ρε πό­σο βα­θιὰ τὸν ἐ­κτι­μοῦ­σε ὁ στρα­τός του.

-  Πά­ρε τὸ σπα­θί σου, ἑ­κα­τόν­ταρ­χε! εἶ­πε στὸ τέ­λος. Δὲν εἴ­μα­στε βάρ­βα­ροι καὶ θὰ τὸ ἀ­πο­δεί­ξου­με. Ἔ­χου­με ἀ­κό­μα τὸν και­ρὸ νὰ φτι­ά­ξου­με μιὰ νέ­α σχέ­ση μὲ τὸν λα­ὸ αὐ­τό. Ἂς ξα­να­χτί­σου­με τὴν πό­λη τους πρὶν φύ­γου­με. Ἂς μᾶς θυ­μοῦν­ται φί­λους καὶ ὄ­χι ἐ­χθρούς.

Ἀ­λα­λαγ­μὸς χα­ρᾶς ὑ­ψώ­θη­κε γιὰ τὴ δι­καί­ω­ση τοῦ Ρό­μαν…

-  …αὐ­τὰ γι­νόν­του­σαν, παι­δί μου, τὸν πα­λιὸ και­ρό! ἔ­λε­γε ὁ παπ­ποὺς τε­λει­ώ­νον­τας τὴν ἱ­στο­ρί­α του.

antiyli.gr@gmail.com " >Μὰ μέ­χρι σή­με­ρα δὲν ἔ­λει­ψαν πο­τὲ οἱ ἀ­λα­ζό­νες ἄν­θρω­ποι. Ποὺ πο­λε­μᾶ­νε τά­χα­τες γιὰ τὸ κα­λὸ καὶ γιὰ τὴ δό­ξα τοῦ Θε­οῦ. Μὰ στὴν οὐ­σί­α κα­πη­λεύ­ον­ται τὸ ὄ­νο­μά Του γιὰ νὰ κα­λύ­πτουν τὰ ἐγ­κλή­μα­τά τους.

Νὰ ὑ­πάρ­χουν ἄ­ρα­γε καὶ  οἱ γεν­ναῖ­οι Ρό­μαν ποὺ ξε­σκε­πά­ζουν τὸ κα­κό;

…Φαν­τά­ζο­μαι πὼς ναί, …μιὰ καὶ δὲν ἔ­σβη­σε ὁ Θε­ὸς τὸν κό­σμο αὐ­τὸν ἀ­κό­μα…

Ότι ο Κύριος έδωσε κι εμείς, αν το τιμούμε, είναι στη Κρίση του Θεού, κι ο Κύριος Ελεήμων.

Ότι ο Κύριος έδωσε κι εμείς, αν το τιμούμε, είναι στη Κρίση του Θεού, κι ο Κύριος Ελεήμων.

<><><>

Ότι ο Κύριος έδωσε, το Πάθος της Θυσίας,
για να είσαι εσύ ελεύθερος, της κάθε αμαρτίας,
κι ένα ‘θέμα’ σου ζητά, να ακούς τις εντολές του,
αν θέλεις τις ακολουθείς ή και τις αγνοείς,
αρκεί τους άλλους γύρο σου, μην τύχει και προσβάλεις.

<><><>

Όποιος τον Κύριο Αγαπά, ως Πρόσωπο ή ως Σωτήρα,
τα σκάνδαλα δεν προκαλεί, το πάθος του το κρύβει
κι αν είναι πάθος-λάθος, σπεύδει να το διορθώσει.
Αν πάλι τον ευχαριστεί και δεν το νοιώθει λάθος,
ας ζήσει, ας το ευχαριστηθεί, είναι δικό του θέμα.

<><><>

Την Φύση ο Κύριος χάρισε και όλοι μας την τιμούμε,
ο κάθε ένας από εμάς, διαχειριστής της Φύσης,
καλείται το καλύτερο, να κάνει όπως νομίζει.
Άλλοι την φύση αγαπούν και την υπηρετούνε,
κι όσοι αποφασίζουνε, να κάνουν κάτι άλλο,
δική τους η απόφαση και η ομολογία.

<><><>

Όσοι αγαπούμε τον Χριστό, όλους τους αγαπούμε.
Για όλους θα προσευχόμαστε και δεν κατηγορούμε.
Αν θέλουμε το δίκαιο και το υπηρετούμε,
θα δώσουμε την γνώμη μας, μια συμβουλή, μιαν άποψη
κι όποιος ‘ακούσει’ άκουσε, είναι δικό του ‘θέμα’.

<><><>

Άλλοι το λένε εγωισμό, άλλοι το λένε πάθος,
μα Ο Θεός μας έδωσε, σ’ όλους ελευθερία,
να ακολουθήσουμε  το ‘Θέμα’ του Θεού
ή το δικό μας ‘Θέμα’ κι αν είναι λάθος ή σωστό,
είναι στη Κρίση του Θεού, κι ο Κύριος, Ελεήμων.

Ιωάννης ό Φίλος. Δεκ. 2015.

Σεβομαι και τιμω τις αλλες Θρησκειες, τις αλλες πατριδες, τις διαφορετικες απο τις δικες μου επιλογες.

Ειμαι Ελληνιδα, χριστιανη ορθοδοξη.
Σεβομαι και τιμω τις αλλες Θρησκειες, τις αλλες πατριδες,
τις διαφορετικες απο τις δικες μου επιλογες.

Με ντροπιαζουν οι υποκριτες παπαδες,
οι υστερικοι πολιτικοι, οι φασιστες και οι βαρβαροι.
Ζω σε μια κοινωνια διακρισεων και ανισονομιας.
Ολοενα και πιο πολυ απομακρυνομαι απο τους ανθρωπους.
Έχω κρατησει ενα τελευταιο ονειρo: oτι στην ακρη του κοσμου,
μας περιμενει ακομη εκεινη η βαθεια κατανοηση του "Αλλου"
που δεν ειναι παρα η αλλη οψη του ακατανοητου και σκοτεινου μας εαυτου.
Μας περιμενει, δηλαδη, η αγαπη.

Profile

Tania Tsanaklidou

Παρηγοριά και Δύναμη, απ' τον Θεό ζητούμε.

Φίλες και Φίλοι μου, ζητώ,

την άδεια σας πάλι,
δύο λογάκια να σας πω,
με στίχους, με αγάπη.

Της γέννησής μας το σκοπό,
πόσοι από μας γνωρίζουν;
Και ποιας ευθύνης μέτοχοι,
είμαστε δίχως άλλο;

Ο Χρόνος της πορείας μας,
είναι προσδιορισμένος;
Ο Τρόπος που φερόμαστε,
είναι καθορισμένος;

Για την υγεία την καλή,
ποιος τάχατες φροντίζει;
Και τις κακές επιλογές,
ποιος μας τις επιτρέπει;

Εμείς από την πάρτη μας,
πρέπει να κάνουμε κάτι;
Να επιθυμούμε το καλό,
κι αγάπη να σκορπούμε;

Κι όμως τα λάθη,
ανθρώπινα είναι
και συγχωρούνται.
Όπως ο Θεός μας συγχωρεί
για τα δικά μας λάθη.

Όταν όλα είναι καλά,
η ξεγνοιασιά μας πνίγει,
κι όταν οι δυσκολίες έρχονται,
φταίνε πάντα οι άλλοι.

Ας δείξουμε παλληκαριά
και φρόνιμα γενναίο.
Αν τύχει και ξεπέσουμε,
ευθύς να σηκωθούμε.
Παρηγοριά και Δύναμη,
απ' τον Θεό ζητούμε.

Της αμαρτίας η οδός,
με τη Σαχάρα μοιάζει
κι όαση είναι ο Χριστός,
όλους μας αγκαλιάζει.

Ελάτε Φίλες, Φίλοι μου,
ας δώσουμε τα χέρια,
μ' αγάπη να κυκλώνουμε,
συντρόφους, φίλους, συγγενείς,
γνωστούς εχθρούς, και γείτονες,
για μια καινούργια μέρα.

Ημέρα Θεού, και Λυτρωμού,
από τα λάθη και τα πάθη.
Μέρα Χαράς και Ξεγνοιασιάς.
Αιώνιας Δοξολογίας,
και παραδείσια μέρα.

Ιωάννης ό Φίλος. 12.15.

Εστάλη από το Windows Phone μου

O σπόρος της αγάπης

Μπορείς, αλήθεια; Φίλη μου
τον θησαυρό …
να ‘θάψεις’ στην καρδιά σου;
Ένα ‘σποράκι’ τόσο δα;
Τον σπόρο της αγάπης;

Ηρέμησε μετά, λοιπόν,
κι όταν θα έρθει η Ώρα,
όλα θα γίνουν μαγικά,
καλύτερα από τώρα.

Υπομονή, Αναμονή
Πίστη, Ελπίδα και Στοργή,
η Αλήθεια και το Δίκαιο,
θα έρθουν να σ’ ‘αγκαλιάσουνε’,
όταν οι κλώνοι ανθήσουνε,
στο ‘δένδρου’ της Αγάπης.

Παίρνω λοιπόν απόφαση
και τη σπορά μου κάνω,
αγάπης θέλω τον καρπό
κι αγάπη σας προσφέρω.

Χαίρεται, Ιωάννης ό Φίλος. 2015.