Τα χρέη (τους) είναι το πρόσχημα
 |
*
Συμφωνούμε απόλυτα!Και συμφωνούμε (για την ακρίβεια: «υπερθεματίζουμε»!) γιατί η αποτύπωση της κατάστασης του συνολικού εξωτερικού χρέους της Ελλάδας, τα χρέη δηλαδή προς τρίτες χώρες, όχι μόνο του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα (τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ.), αποκαλύπτει από μια ακόμα πλευρά την πολιτική απάτη στην οποία επιδίδεται το ΠΑΣΟΚ.
*
Είναι,
λοιπόν, το χρέος που δημιουργεί «ειδικές συνθήκες» στην Ελλάδα και που
λόγω των «ειδικών συνθηκών» η κυβέρνηση «αναγκάζεται» να κόβει μισθούς
και συντάξεις; Είναι το χρέος εκείνο το «ειδικό μέγεθος» που
«υποχρεώνει» την κυβέρνηση να εγκαθιδρύει συνθήκες «Νταχάου» στις
εργασιακές σχέσεις;Αν ήταν έτσι, τότε οι μισοί λαοί του κόσμου θα έπρεπε να έχουν, ήδη, εκτελεστεί με την κατηγορία της «σπατάλης»!
Αν ήταν έτσι, τότε ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να αποτελεί υπόδειγμα ανά τον πλανήτη, όχι «χαραμοφάη», όπως θέλουν οι ταγοί του να τον εμφανίζουν, αλλά «συνετού μέρμηγκα»!
 |
*
Πρώτον:
Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ελλάδας (πίνακας 1), ύψους 532 δισ.
δολαρίων, τεράστιο μεν, αλλά εντούτοις δεν είναι παρά μια «κουτσουλιά»
μπροστά στα κοντά 14 τρισεκατομμύρια του χρέους των ΗΠΑ ή στα περίπου 9
τρισεκατομμύρια του χρέους της Βρετανίας ή στα 4,7 τρισεκατομμύρια του
χρέους της Γερμανίας της καγκελαρίου Μέρκελ!Τα στοιχεία (τους) πιστοποιούν ότι τουλάχιστον 11 από τις 16 χώρες της Ευρωζώνης έχουν μεγαλύτερο εξωτερικό χρέος από το ελληνικό!
Οτι ακόμα στην έδρα της ΕΕ, εκεί που συνεδριάζει η Κομισιόν, στο Βέλγιο, το εξωτερικό χρέος είναι περίπου δυόμισι φορές μεγαλύτερο από το χρέος της Ελλάδας!
*
Δεύτερον:
Οσον αφορά το εξωτερικό χρέος συγκρινόμενο με το ΑΕΠ (πίνακας 2) επίσης
επιβεβαιώνεται ότι το 167% της Ελλάδας απέχει παρασάγγας από το πάνω
από 1.000% της Ιρλανδίας ή από το 470% της Ολλανδίας.Σε κάθε περίπτωση, ο γαλλογερμανικός άξονας δεν είναι εκείνος που διαθέτει την έξωθεν καλή μαρτυρία, αφού η μεν Γαλλία έχει μεγαλύτερο εξωτερικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ της από εκείνο της Ελλάδας, η δε «αυστηρή» σε τέτοια θέματα Γερμανία μας ακολουθεί κατά πόδας...
*
Τρίτον:
Σύμφωνα με τα στοιχεία για το κατά κεφαλήν χρέος, η Ελλάδα (πίνακας 3)
βρίσκεται σε πολύ καλύτερη θέση όχι μόνο από τις ΗΠΑ και μια σειρά
ευρωπαϊκές χώρες εκτός ΕΕ (Ελβετία, Νορβηγία), αλλά και από τις μισές
σχεδόν χώρες της Ευρωζώνης.
***
Τα παραπάνω,
αφ' ενός αποδεικνύουν ότι το ζήτημα του χρέους δεν αποτελεί κάποιο
ιδιαίτερο σύμπτωμα του «ελληνικού καπιταλισμού». Είναι προσδιοριστικό του παγκόσμιου καπιταλισμού, αφού, από συστάσεώς του, έτσι λειτουργεί το σύστημα της «ελεύθερης οικονομίας». |
*
Αφ'
ετέρου, τα στοιχεία επιβεβαιώνουν - και το επιβεβαιώνει διπλά η
σύγκριση του ελληνικού εξωτερικού χρέους με τα ισχύοντα σε ευρωπαϊκό και
παγκόσμιο επίπεδο - ότι η «τρομοκρατία» περί το χρέος και τα
ελλείμματα, στο εσωτερικό της Ελλάδας, δεν αποτελεί παρά μια προπαγανδιστική μηχανή.Μια «μηχανή» που κατασκευάστηκε να επαναλαμβάνει ότι βρισκόμαστε στο «χείλος του γκρεμού» ώστε να βρεθεί «παραλυμένος» ο λαός τη στιγμή που οι εγκάθετοι της ολιγαρχίας τον σπρώξουν να κάνει ένα βήμα μπροστά, μέσα στον γκρεμό!
*
Η «χρεο-τρομοκρατία» είναι ένα πρόσχημα
(από τα διάφορα που χρησιμοποιούνται σε όλες τις χώρες, αφού παντού,
ανεξαρτήτως χρεών και ελλειμμάτων, οι λαοί υφίστανται την ανελέητη
λιτότητα) για την επιβολή του προαποφασισμένου κοινωνικού βανδαλισμού
και του πρωτοφανούς εργοδοτικού κανιβαλισμού, που δεν έχει στόχο το
«νοικοκύρεμα» των οικονομικών του ελληνικού κράτους.Ο στόχος των εμπνευστών της είναι άλλος και είναι διπλός:
Από τη μια επιδιώκουν τη συναίνεση του λαού, που καλείται να αναπτύξει την ψυχολογία του «συνενόχου» και του «συνυπεύθυνου» για τα χρέη που οι εκμεταλλευτές του δημιουργούν, αλλά εκείνος πρέπει να τα πληρώνει.
Από την άλλη, η θεωρία του χρέους γίνεται το προπέτασμα καπνού που στο όνομα του «κοινού μας σπιτιού που καίγεται», προσπαθεί να αφοπλίσει τις λαϊκές αντιστάσεις απέναντι στην πολιτική που διασφαλίζει στην πλουτοκρατία «εργασιακούς κανόνες» τύπου «Αουσβιτς».
«Κανόνες» απόλυτης εργασιακής βαρβαρότητας, που θα επιτρέψουν στους κεφαλαιοκράτες την άνευ όρων εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και τη διασφάλιση μετά την κρίση μιας νέας κερδοφορίας (και ακόμα μεγαλύτερων χρεών), που θα επιτευχθεί πάνω στα νεκροταφεία των εργατών και στις ερεβώδεις στέπες της κοινωνικής εξαθλίωσης.
Γράφει
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
